Het was een grote manta, een van de vier die in grote cirkels om de duikers heen zweefden. Ik had me verscholen in een dal in het lavaveld achter de rest van de groep en daar kwam hij, recht over me heen, nog geen twee meter bij me vandaan. Wat een geweldige ervaring. Maar slechts een van de vele tijdens een reis van 10 dagen in Indonesië. Komodo gaf ons echt alles, van manta's tot bidsprinkhaankreeften.
Het begin
Een groep van 15 van Scuba Travel Ventures, gevestigd in San Diego, was uit Los Angeles vertrokken. We maakten de reis over de Stille Oceaan om te duiken in Indonesië met Indo Siren. Niemand van ons had eerder met dit bedrijf gedoken, en het was een geweldige ervaring.
Het schip is gebouwd van lokaal ijzerhout, op een traditionele Indonesische scheepswerf. Het is prachtig afgewerkt, met gepolijst mahonie door het hele schip en gladde teakhouten dekken. De bemanning was zeer attent en goed opgeleid, het eten was heerlijk en het tempo van de reis was ontspannen.
Through the course of the ten days, we experienced the most diverse dive experiences that I have ever seen on a single trip.
Het noordelijke deel
The north end of Komodo, at the beginning and end of the trip, had warm water at around 28 degrees Celsius. The warmer sea was green and full of plankton, and all of the associated filter feeders and macro photographic opportunities of Indonesian muck diving.
Naarmate we verder naar het zuiden trokken, werd het water koeler en blauwer, en werden de wezens groter en meer pelagisch.
During much of the trip we were diving over and around “black sand” created from volcanic activity. In the areas where we found it, the black sand covered the flat areas, with small corals appearing upon it. When disturbed it would run downward in small rivers.
Verder naar het zuiden
Hoe verder we naar het zuiden gingen, hoe sterker de stroming werd. Pinnacles, ontstaan door vulkanische opstuwingen, werden door sterke stromingen gespoeld en vormden weer een ander duiklandschap; vol scholen horsmakrelen en massa's rifvissen. Tijdens een vroege ochtendduik bij “Cannibal Rock” kwamen we meerdere witpunt-rifhaaien tegen. De meeste leken hoogzwanger.
We doken “Manta Alley” aan het uiterste zuiden van het eiland Komodo, Indonesië, op dag vijf van een reis van tien dagen. Het water was blauw met een zicht van 30+ meter en een temperatuur van 25 graden Celsius.
En alles daartussenin
For me, the most extreme and exhilarating dive of the trip was “Roller Coaster.” As we dived along a wall leading to a point, two currents crashed together. We were told that at times there was a whirlpool on the surface. But at 30 meters, we sped along the wall, as fast as I have ever gone underwater. Right at the point, I was rolled over and over at least three times before coming out on the other side of the point and eventually into calmer, slow moving water.
Toen we de ondiepere vlakte op gingen, net binnen de rand van de wand, wenkte een van de andere duikers me om een kleine zeeslang te komen bekijken. Het was de eerste die ik ooit had gezien. Hij jaagde methodisch onder rotsen en overhangen, en trok zich niets aan van ons drieën die vrij dichtbij stonden te kijken.
Vooral de bidsprinkhaankreeft
Moving north again, we did our second stop at a dive site named “Circus”. It gets its name from the numbers of lion fish that are around the site, but here is also the place that several divers found a mimic octopus. On a flat, near the edge of the dive area, my dive buddy, Bill Sarro, found a large Mantis Shrimp, completely out of its den. He had the right lens on at the right time, and got a great photo of the full Mantis, a rare treat!
Later, tijdens de schemerduik, riep een van de duikgidsen me erbij en wees me op een koraalduivel. Dat vond ik een beetje vreemd, want we hadden er bij de meeste duiken al verschillende gezien. Ik begon hem te fotograferen, en nadat ik een paar foto's van de koraalduivel had gemaakt, besefte ik dat de grote klomp spons naast de koraalduivel helemaal geen spons was, maar een enorme perzikkleurige hengelaarsvis. Zijn camouflage was zo goed dat ik er de hele tijd omheen zwom en hem bijna helemaal had gemist.
Tot slot
Tijdens de laatste twee dagen van de reis, toen we opnieuw het noordelijke uiteinde van Komodo bereikten. Het water was weer warm en groen van het plankton. De wezens werden kleiner en we schakelden over op macrolenzen. Elke duik leverde nieuwe en uiteenlopende soorten zeenaaktslakken op, waaronder enkele van de kleurrijkste die ik ooit ergens heb gezien.
En het land?
Naast het spectaculaire duiken is er nog een groep ervaringen die je niet mag missen: de Komodovaranen.
Vroeg op de vierde ochtend gingen we aan land. Komodo National Park is werelderfgoed en de thuisbasis van de beroemde Komodovaranen. Komodovaranen zijn zeer grote hagedissen, endemisch en alleen voorkomend op Komodo en een paar omliggende eilanden. Het zijn carnivoren en verhalen over varanen die mensen besluipen zijn niet ongewoon.
We met two guides who led us on a hike through the park. I was surprised at how hilly and dry the area is. I had expected much more of a rain forest environment, but such is not the case. We found several dragons during the hike. The guides used long sticks that they carried with them to herd the dragons away from our group.
Dag dag
Terug op het vliegveld namen we afscheid en stapten we in het vliegtuig. Het was een korte vlucht naar Bali voor twee extra dagen op dat rustige eiland, voordat de lange vlucht terug naar huis begon.
Ik ga er zonder twijfel naar terug. Het duiken was absoluut het meest gevarieerde dat ik ooit heb meegemaakt. We zagen echt alles, van mantaroggen tot bidsprinkhaankreeften en alles daartussenin. Ik weet vrij zeker dat ik nog maar het topje van de ijsberg heb gezien van wat er mogelijk is in dit onderwater-Mekka.
We zijn Sandy Sondrol opnieuw dankbaar voor zijn geweldige artikel "Manta rays to mantis shrimp" over zijn reis in Indonesië met Master Liveaboards.
Sandy Sondrol groeide op aan een meer in Iowa en omschreef zichzelf als een “waterrat”; hij maakte zijn eerste duiken halverwege de jaren zestig. In 1994 gaf hij zijn advocatenpraktijk op en verhuisde hij naar Grand Cayman om duikinstructeur en bootkapitein voor Bob Soto’s te worden. Na bijna 10 jaar op Cayman keerde hij terug naar de Verenigde Staten om zich drie jaar lang bij de Nekton-liveaboards aan te sluiten. Later werd hij associate publisher van Dive Chronicles en tegenwoordig werkt hij fulltime als freelance schrijver en fotograaf. Hij heeft een USCG-kapiteinslicentie voor 500 ton met meer dan 4.000 dagen op zee en is PADI Master Scuba Diver Trainer met negen specialisaties en meer dan 4.500 duiken. Meer van zijn werk zie je hier.
