Samenwerkend jagen is goed bekend onder sommige landdieren (leeuwen), vogels (aplomadovalken), zeezoogdieren (tuimelaars) en mensen. Samenwerkend jagen tussen verschillende soorten is echter uiterst zeldzaam.
The main reason of course, is that different species often do not communicate well between themselves, let alone outside their species. That is apart from humans. But a team of researchers, led by Swiss University of Neuchatel biologist Redouan Bshary, has just discovered that tandbaarzen en murenes samen jagen! Het onderzoek is nu gepubliceerd en het is fascinerend!
Tegenpolen trekken elkaar aan
Normaal gesproken jagen tandbaarzen overdag in open water. Hun prooi, kleine visjes, verstopt zich daarom in de koralen op het rif om veilig te blijven.
Murenes daarentegen jagen 's nachts door hun prooi in de gaten van het rif in het nauw te drijven. De beste strategie voor een klein visje om veilig te blijven is dus de blauwe diepte in te zwemmen.
De twee soorten hebben tegengestelde jaagstijlen en -tijden, en ze hebben dat allebei door!
En zo tot het samenwerkend jagen
When a hungry grouper sees its prey escape into a reef’s crevice, zwemt hij naar de dichtstbijzijnde rustende murene. Hij begint hem te roepen door met zijn kop te schudden en met zijn rugvin te wuiven. Meestal the eel responds to the dance by leaving its crevice and follows the grouper to where the prey is hidden. Once in front of it, the grouper repeats the same dance.
De murene wil misschien wel helpen, maar denkt altijd eerst aan zichzelf. Eerst gaat hij de kleine spleet in en probeert de vis voor zichzelf te vangen. De tandbaars wacht geduldig en hoopt dat de murene de prooi alleen opschrikt en niet opeet!
Samenwerken werkt!
Even though one of the 2 species might not catch the prey, toch vergroten beide hun individuele jachtsucces door samen te werken. De tandbaars door zijn kans te vergroten om de vis uit het rif te krijgen, en de murene door overdag te jagen. Bovendien slikken ze allebei de hele vis in één keer door en voorkomen zo een gevecht om het kadaver.
The evolution of this cooperation is completely prevented due to deze niet-altruïstische concurrentie.
The research also suggests that groupers actually de effectieve en behulpzame murene onthouden and will return to it for the next hunt. Authors conclude that this behavior is the result of associative learning. Each species knows that hunting in the vicinity of the other improves its own success.
Het leven op het rif is geweldig en wetenschappers ontdekken elke dag nieuw gedrag. Het draait allemaal om observeren! En hoe kun je beter observeren dan door met ons mee te gaan op een van onze liveaboards? Neem vandaag nog contact met ons op!
